Nawet z pozoru nieznaczące błędy w wykonaniu izolacji poddasza mogą dość szybko rozwinąć się w poważniejsze usterki. Niedostateczna grubość materiału izolującego lub nieprecyzyjne dopasowanie do wypełnianych przestrzeni czy też brak właściwej paroizolacji może doprowadzić do powstawania mostków termicznych, czyli miejsc wzmożonej utraty energii cieplnej z budynku. Niewłaściwe wykonanie ocieplenia może także spowodować gromadzenie się wilgoci, grożącej rozwojem pleśni i grzybów, gniciem drewnianej konstrukcji oraz całkowitym zniszczeniem materiałów izolacyjnych. Jak więc uniknąć tych błędów? Przede wszystkim i na samym początku należy odpowiednio wybrać materiał termoizolacyjny. W przypadku wełny mineralnej warto zwrócić uwagę na jej jakość – grubość, specyfikację techniczną czy też wskaźniki przenikalności cieplnej (lambda), czyli te, które określają skuteczność w zakresie termoizolacji. Wełna mineralna skalna lub szklana są zbliżonymi do siebie materiałami, jednak niektóre z różnic mogą być znaczące dla uzyskiwanych efektów. Wełna szklana ma nieco mniejszą gęstość, dlatego jest mniej odporna na zgniatanie niż wełna skalna, dlatego to właśnie ten drugi rodzaj materiału zalecany jest wszędzie tam, gdzie występują większe obciążenia mechaniczne dla warstw izolacji. Poza tym wełna szklana nieco gorzej radzi sobie z podwyższonymi temperaturami. Wełna szklana jest jednak przy tym skuteczniejsza w zakresie izolacji termicznej, lepiej chroniąc przed stratami ciepła, wykazuje też znacznie wyższą izolacyjność akustyczną, co wpływa na większy komfort mieszkalny. Cechy te wpływają na inne zakresy zastosowań – wełna szklana wykorzystywana jest najczęściej w przypadku standardowego budownictwa mieszkalnego, z kolei wełna skalna pojawia się zwykle jako izolacja konstrukcji kominów a także w budynkach przemysłowych.